Βρεθηκα για μερικες μερες σε ενα καταπρασινο, παραθαλλασιο χωριο εξω απο τον Βόλο. Τετοια δροσια Αυγουστο μηνα ειχα καιρο να απολαυσω. Δεν την παλευω καθόλου την Αθηνα καλοκαιρι. Μια μερα εκατσα και εχασα τον υπνο μου.
Εκτος απο την θαλασσα, το φαγητο, την καλη παρεα, τις ατελειωτες ώρες υπνου, απόλαυσα την φιλαρμονικη ορχηστρα νεων Ουτρεχτης μαζί με ενα ελληνικο θιασο νεων καλλιτεχνων.
Και η φιλαρμονικη και ο θιασος απαρτιζονταν απο νεους ανθρωπους που κανουν τεχνη για χομπυ, αλλα ξεπερνουν επαγγελματιες με το ταλέντο τους. Πολυ το φχαριστηθηκα. Το γεγονος οτι το θεατρο που πηραν μερος τα καλλιτεχινκα δρωμενα ηταν ανοιχτο, μεσα στο πρασινο, εκανε μαγικο το ολο θεαμα.
Αντε κουλτουριαστηκα και εφετο, χωρις να πεσω στην αναγκη των επωνυμων καλλιτεχνων που εχουν καβαλησει το καλαμι και δεν ξερουν τι λενε και τι παιζουν. Να προτιμάτε τους νεους, γιατι παιζουν με παθος και δεν την εχουν ''δει'' ακομη σταρς, ασε που δεν χρειαζεται να πληρωσεις μια περιουσια για να δεις την οποια μετριοτητα του κυριου-Ταδε.
Επισης, μεγαλη εντυπωση μου εκαναν οι Ολλανδοι μουσικοι που εδειχναν μαγεμενοι απο το ελληνικο τοπιο και ποσο το σεβαστηκαν κατα την διαμονή τους... το ακουσαμε αυτο ολοι?
Αυτοι δεν χτιζουν σε δασικες περιοχες ουτε τις καινε, παρ οτι εχουν πολλές να φανε και τα γγονια τους.
Αντε και του χρόνου... για τις καλοκαιρινες διακοπές λεω, οχι για τις φωτιες.
din
