
...μου θυμιζει τα νερά που έβλεπα μεγαλώνοντας και λέγεται και έτσι ενα τραγουδι απο μια ελληνική σειρα το οποίο μου έχει κολλήσει τελευταίως.
Τέτοια νερά δεν έχω δει αλλού και έχω ρίξει και γω τις γυρες μου στο πλανητη. Θυμάμαι μικρή καθόμουν και τα κοιταζα με τις ώρες. Δεν μπορουσες να μη το κάνεις λέμε. Αλλαζαν χρώμα κάθε 2-3 λεπτά. Έπαιρναν όλες τις αποχρώσεις που μπορούσες να φανταστεις. Σκουρο μπλε, γαλάζιο, γαλαζοπράσινο, κοκκινο, μωβ, γκριζο. Εκαναν παρέα στους φιλους τους τα συννεφα που και αυτα δεν καθοταν ήσυχα. Και ήταν χάσιμο να τα βλέπεις και τα δυο μαζι να γουστάρουν αλλαζοντας χρώματα και τις διαθέσεις του κόσμου. Και είχε πλάκα. Γιατι έβλεπα που και που δελφίνια χαπακωμένα εκ φυσεως να τσιριζουνε χαζολογοντας.
Πως να μη ξεμείνεις εκει, κατω απο το άγαλμα στο λιμάνι να τα βλέπεις όλα αυτά? Και απο κει περνεις πρεφα πως η ζωή είναι ωραία, πως και αυτή παίρνει όλα τα χρώματα. Ποτέ δεν είναι σταθερή και ποτε δεν ξέρεις τι σου μέλλει να συμβει. Και γι' αυτό τη γουστάρω. Γιατι ειναι ίδια με το αρχιπέλαγος, που τα λέγαμε τα δυο μας τότε παλιά...
DAN
ΥΓ. Το αγαλμα αυτό λέγεται "Αγαλμα της Ελευθερίας". Στημένο εκεί απο το 1930 ως σημείο αναφοράς σε δυσκολες καταστάσεις που έλαβαν τέλος.




